Dane wyjściowe, jakie przyjęto do obliczenia i szczegółowego zagospoda­rowania stacji obsługi w zajezdni, dla 400 pojazdów samochodowych śre­dniej i dużej ładowności, są następujące. Zadaniem stacji obsługi w dużej zajezdni powinno być wykonywanie obsługi technicznej i napraw bieżących pojazdów samochodowych o peł­nym zakresie pracy. Rodzaj i liczba obsługiwanych pojazdów samochodowych, jaką przyj­muje się do obliczeń szczegółowej obsługi i napraw bieżących, określono w sztukach: dla pojazdów ciężarowych średniej ładowności ok. 200 dla pojazdów ciężarowych dużej ładowności ok. 200 dla przyczep samochodowych średniej ładowności 120 dla przyczep samochodowych dużej ładowności 120 3. Roczny przebieg obsługiwanych pojazdów samochodowych przyjęto w kilometrach przejechanych: dla pojazdów średniej ładowności ok. 36 000 dla pojazdów dużej ładowności ok. 50 000 dla przyczep średniej ładowności ok. 36 000 dla przyczep dużej ładowności ok. 50 000 Roczny łączny przebieg pojazdów samochodowych określono w kilometrach: dla pojazdów średniej ładowności ok. 7 200 000 dla pojazdów dużej ładowności ok. 10 000 000 dla przyczep średniej ładowności ok. 4 320 000 dla przyczep dużej ładowności ok. 6 000 000 Wielkość przebiegu pojazdów samochodowych między naprawami głównymi przyjęto w kilometrach: dla pojazdów średniej ładowności ok. 120 000 dla pojazdów dużej ładowności ok. 300 000 Wielkości przebiegów międzyobsługowych podano w tablicy 15.1. Opracowanie technologiczne obsługi technicznej może być wykonane na podstawie przykładowych danych zawartych w rozdziale 14, a w szcze­gólności w zakresie pracochłonności obsług technicznych i danych zawar­tych w tablicach od 14.6 do 14.11. Zakres czynności obsługi technicznej jest wspólny dla samochodów śred­niej i dużej ładowności z pewnymi różnicami z uwagi na rodzaj silników i układów hamulcowych. Pracochłonność obsługi technicznej została okre­ślona oddzielnie dla samochodów średniej i dużej ładowności i ujęta w dwie oddzielne kolumny. Każdą z tych kolumn dodatkowo podzielono na dalsze dwie kolumny, z któ­rych jedna zawiera pracochłonność czynności obsługi technicznej na liczbę 100 i druga na liczbę 200 samochodów. Przyjęty podział pracochłonności czynności obsługi technicznej umożliwia określenie pracochłonności dla liczby samochodów danej ładowności wię­kszej od 200 lub dla obu ładowności razem. Na przykład dla liczby 300 samochodów średniej ładowności przyjmuje •się pracochłonność dla liczby 200 samochodów, dodaje pracochłonność dla liczby 100 samochodów i określa pracochłonność średnią. W ten sposób określa się pracochłonność czynności obsługi technicznej dla liczby 400 samochodów, składającej się z 200 samochodów średniej i 200 .samochodów dużej ładowności. Każde powiększenie liczby obsługiwanych samochodów stwarza możli­wość obniżenia pracochłonności niektórych czynności obsługi technicznej, a szczególnie tych o dużej pracochłonności pracy ręcznej. Obliczenie i zagospodarowanie stacji obsługującej 400 samochodów cięża­rowych, w tym 200 średniej i 200 dużej ładowności, oparte na zakresie prac obsługi technicznej obu grup samochodów oraz ich pracochłonności, poda­no oddzielnie. Pracochłonność jednostkowa obsług technicznych przyczep samochodo­wych jest podana w tablicy 15.2. Pracochłonność napraw bieżących określono: dla pojazdów samochodowych średniej ładowności 10 rbh/1000 km dla pojazdów ciężarowych dużej ładowności 12 rbh/1000 km dla przyczep samochodowych średniej ładowności 6 rbh/1000 km dla przyczep samochodowych dużej ładowności 8 rbh/1000 km Liczby obsług technicznych ciężarowych pojazdów samochodowych po­dane zostały w tablicy 15.3, a przyczep samochodowych — w tablicy 15.4. Dla przyczep samochodowych przyjęto tylko dwie obsługi techniczne, a mianowicie obsługę techniczną OT-1 i OT-2. Przyczepy nie podlegają naprawie głównej. Przebiegi eksploatacyjne przyczep (do ich kasacji) przyjmuje się optymalnie: przyczepy średniej ładowności 180 000 km, przyczepy dużej ładowności 300 000 km.