Środki transportu samochodowego, a więc wszystkie pojazdy samochodo­we, ciągniki bez względu na rodzaj konstrukcji, a także naczepy i przy­czepy, które z punktu widzenia obsługi i naprawy muszą być traktowane łącznie z pojazdem ciągnącym, mają podobne cechy wynikające z prze­znaczenia. Wszystkie mają nadwozie lub łoże przeznaczone do przewożenia ładunków, podwozie z układem jezdnym służące dó niesienia nadwozia oraz własny układ napędzający lub urządzenie do ciągnięcia przez inny pojazd. We wszystkich rodzajach pojazdów samochodowych można wy­odrębnić zespoły i układy. Do podstawowych zespołów i układów zalicza się: ramę, a w konstrukcjach bezramowych — inny zespół spełniający za­dania ramy, nadwozie, silnik, układ napędowy, układ jezdny, układ hamulcowy, układ kierowniczy, układ elektryczny, układ chłodzenia. W czasie eksploatacji poszczególne elementy tych zespołów i układów zu­żywają się lub rozregulowują. Trwałość ich, podobnie jak w innych ma­szynach i urządzeniach, zależy od konstrukcji i budowy, a przede wszyst­kim od sposobu użytkowania w różnych warunkach drogowych i atmo­sferycznych oraz utrzymania ich we właściwym stanie technicznym. Warunki drogowe i atmosferyczne mają duży wpływ na trwałość pojaz­dów samochodowych. Stan techniczny mechanizmów zmienia się w czasie eksploatacji w zależności od sposobu użytkowania. Rozluźniają się połą­czenia, głównie w wyniku zużycia, zachodzą zmiany kształtu poszczegól­nych części, niezależnie od postępującego również niszczenia w wyniku korozji itp. Obserwacja i badania prowadzone po różnych okresach pracy pojazdów samochodowych wykazały, że niektóre ich elementy zużywają się szyb­ciej i pracują krócej, inne — eksploatowane w korzystniejszych warun­kach — pracują dłużej. Właśnie te wcześniej zużywające się elementy wymagają zabiegów opóźniających proces zużycia, a więc operacji prze­ciwdziałających niekorzystnym zmianom. Wynika stąd potrzeba obsługi technicznej i napraw bieżących pojazdów samochodowych, polegająca na przygotowaniu ich do pracy ciągłej. Prawidłowa obsługa powinna nie tyl­ko zmniejszyć proces zużywania się mechanizmów, ale także zapewnić pełną gotowość tych pojazdów do pracy przewozowej. W razie stwierdze­nia nadmiernego zużycia lub uszkodzenia części naprawa powinna być dokonana na bieżąco. Gdyby konstruktorom i producentom pojazdów sa­mochodowych udało się uzyskać jednakowe okresy zużycia wszystkich elementów konstrukcji i zastosowanych materiałów, bez potrzeby stoso­wania kosztownych zabiegów, wówczas gospodarka pojazdami samocho­dowymi byłaby znacznie łatwiejsza i tańsza. Z przyczyn techniczno-eko­nomicznych nie jest to jeszcze powszechnie osiągalne i możliwe. W ist­niejących warunkach konieczne jest zapobieganie zużyciu poszczególnych elementów pojazdów samochodowych i stałe prowadzenie prac, mają­cych na celu przedłużenie okresu użytkowania i trwałości pojazdów sa­mochodowych. W tym kierunku należy prowadzić nie tylko badania, lecz także podjąć praktyczne działania zorganizowania i zainwestowania za­plecza technicznego, zajezdni* stacji obsług, warsztatów napraw, w któ­rych mogłaby być postawiona bezbłędna diagnoza odnośnie stanu tech­nicznego pojazdu samochodowego i niezbędnego zakresu naprawy oraz wykonane czynności obsługowo-naprawcze, zapewniające prawidłowy stan techniczny pojazdów.